“Kadınlar neden iş hayatında geri kalıyor?” diye soruyoruz. Cevabı aslında çok açık.
Çünkü çocuk bakımının yükü büyük ölçüde kadınların omuzlarında. Kreş ücretleri ise birçok aile için karşılanamayacak kadar yüksek. Bir anne çalışsa kazandığı paranın önemli bir kısmı kreşe gidiyor, çalışmasa ekonomik bağımsızlığını kaybediyor. Hangisini seçerse seçsin bedelini yine o ödüyor.
Sonra dönüp “Kadınlar neden üretmiyor, neden kendi ayakları üzerinde duramıyor?” diye eleştiriyoruz.
Belki de artık soruyu değiştirmeliyiz. Kadınlar neden geri kalıyor değil, kadınlar neden geri bırakılıyor?
Kadınların önündeki engeller kaldırılmadan fırsat eşitliğinden söz etmek mümkün değildir. Kreş, çalışan anneler için bir lüks değil; eşit bir yaşamın en temel anahtarlarından biridir.