Karadeniz’in kalbinde, derin vadileri, coşkun dereleri ve yeşilin binbir tonunu barındıran saklı bir cennet var: Dereli. Ancak bu cennet köşe, yalnızca doğal güzellikleriyle değil; zaman zaman yaşadığı yıkıcı felaketlerle de anılır oldu.
2020 yılının yazı…
Dereli halkının belleğine kazınmış, karanlık bir gün. O gün, gökyüzü ansızın karardı, Aksu Deresi taştı ve ilçe âdeta sulara gömüldü. Evler, dükkânlar, yollar ve nice emek sele kapıldı. İnsanlar sabaha kadar birbirine tutunarak, birbirini kurtarmaya çalıştı. Belki de hayatlarının en uzun gecesiydi. Dereli o gece doğanın en zor sınavlarından birini verdi.
Ama bu halk, felaketin ardından susmadı, yılmadı, dağılmadı. Çünkü Dereli insanı, selin götürdüğü taşları yerine koymayı iyi bilir. Kısa sürede herkes seferber oldu. El birliğiyle yıkılan yeniden kuruldu, kaybolan izler silinmedi ama üzerine umut inşa edildi.
Bu direniş, Karadeniz insanının doğaya karşı verdiği binlerce yıllık mücadeleyi simgeler. Dik yamaçlarda tarım yapan, her sağanakta yüreği ağzına gelen ama köklerinden asla vazgeçmeyen insanların yaşadığı bir yer Dereli. Çünkü burası onların evi, geçmişi, geleceğidir.
Bugün Dereli yalnızca bir sel felaketinin izlerini taşımıyor. Aynı zamanda dayanışmanın, umudun ve yeniden doğuşun simgesi oldu. Yeniden açılan iş yerleri, el birliğiyle ayağa kaldırılan sokaklar ve daha da sıkılaşan insan bağları, bu direnişin en güçlü göstergesi.
Her yeni gün, Dereli’de sadece güneşin doğuşu değil; yeniden dirilişin, umudun ve inancın da habercisi artık. Bu ilçe biliyor ki, her felaket daha güçlü bir geleceğin başlangıcı olabilir.
Dereli…
Bir doğal felaketin küllerinden doğan, taşına toprağına sevdalı insanların yaşadığı bir direnişin adıdır.
📎 Yazının tüm hakları yazarı Gül Yıldız Yiğit’e aittir.